Antonow A-9 (ros. Антонов А-9) – radziecki szybowiec wyczynowy zbudowany w biurze konstrukcyjnym Antonowa.

Historia

Biuro konstrukcyjne Antonowa, na podstawie szybowca Rot Front-7, opracowało konstrukcję oznaczoną jako A-9. W nowym szybowcu, dla poprawy aerodynamiki, zrezygnowano z płozy podkadłubowej. A-9 lądował na odpowiednio ukształtowanej i wzmocnionej dolnej części kadłuba. Budowę prototypu zakończono w Nowosybirsku w 1948 r., po oblocie uruchomiono produkcję seryjną. W jej wyniku zbudowano 27 egzemplarzy szybowca. W sierpniu 1950 r. szybowiec został wykorzystany podczas pierwszych powojennych mistrzostw szybowcowych zorganizowanych w ZSRR. Na szybowcu ustanowiono kilka rekordów świata. 23 czerwca 1951 r. pilotka Pylajewa wykonała przelot docelowo-powrotny na odległość 226,216 km. 24 czerwca pilot Miednikow na trasie trójkąta o obwodzie 100 km uzyskał prędkość 77,141 km/h. 20 lipca szybowniczka Samosadowa wykonała przelot docelowy na odległość 364,035 km.

W toku prac rozwojowych opracowano wersję A-9 bis, w której zastosowano dwudzielne skrzydło. Prototyp tej wersji oblatano w 1955 r.

W 1954 r. A-9 wzięły udział w Międzynarodowych Zawodach Szybowcowych rozgrywanych w Lesznie. Jeden z egzemplarzy użytkowanych przez radzieckich zawodników został poważnie uszkodzony podczas przygodnego lądowania. Po naprawie, przeprowadzonej w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym, został zarejestrowany w Polsce ze znakami SP-1597. W 1956 r. został wystawiony do startu w III Szybowcowych Mistrzostwach Polski. 5 maja 1957 Sławomir Makaruk na tym szybowcu wykonał przelot otwarty na dystansie 678,5 km, czym wypełnił ostatni warunek do diamentowej odznaki szybowcowej. Wkrótce potem został rozbity podczas lotu treningowego.

Konstrukcja

Antonow A-9 był jednomiejscowym szybowcem wyczynowym w układzie górnopłatu o konstrukcji drewnianej. Kadłub o konstrukcji podłużnicowej, opartej na 23 wręgach. Kabina pilota osłonięta wiatrochronem i zdejmowaną osłoną. Fotel z regulacją położenia, pilot zajmował pozycję siedzącą. Skutkowało to dużym przekrojem poprzecznym kadłuba. Statecznik pionowy był ostatnią sekcją kadłuba. Usterzenie poziome wolnonośne, dwudzielne. Skrzydło jednodźwigarowe, trójdzielne z centropłatem zamocowanym na stałe do kadłuba. Kryte sklejką do dźwigara a dalej płótnem, wyposażone w lotki o pokryciu płóciennym. Hamulce aerodynamiczne typu DFS zamontowane na górnej i dolnej powierzchni płata. Podwozie stanowiła wzmocniona dolna krawędź kadłuba, do startu stosowano odrzucany dwukołowy wózek.

Przypisy

Bibliografia

• Jerzy Jędrzejewski: Polscy piloci doświadczalni. Warszawa: Wydawnictwa Naukowe Instytutu Lotnictwa, 2014. ISBN 978-83-63539-05-4. OCLC 883576680.
• Jerzy Kubalańca, Ryszard Witkowski: Zagraniczne szybowce w Polsce. Sandomierz: Stratus, 2009. ISBN 978-83-89450-85-2. OCLC 750926885.
• Spotkanie uczuć i pokoju. „Skrzydlata Polska”. 25/1954, 20 czerwca 1954. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. ISSN 0137-866X. OCLC 839207783.