Antoni Kaczmarczyk
podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

17 stycznia 1897
Frydek-Mistek

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

59 Pułk Piechoty

Stanowiska

II zastępca dowódcy pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Antoni Kaczmarczyk (ur. 17 stycznia 1897 we Frydku-Mistku, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 17 stycznia 1897 we Frydku-Mistku, w rodzinie Antoniego i Karoliny z domu Szosty. Ukończył szkołę powszechną i gimnazjum w Przemyślu z maturą.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 56. Na stopień chorążego rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 kwietnia 1917.

W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 12 pułku piechoty. 21 listopada 1918 wyruszył z Żywca na odsiecz Lwowa w składzie kompanii porucznika Augustyna Walusia. Następnie walczył na wojnie z bolszewikami.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w macierzystym pułku, w Wadowicach jako oficer zawodowy. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 294. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 31 marca 1924 prezydent RP nadał stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 199. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 1 sierpnia 1924 dowodził 1. kompanią pułku. Od 15 czerwca do 7 sierpnia 1930 odbył staż w 7 pułku artylerii ciężkiej w Poznaniu, a następnie ukończył kurs próbny do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 5 stycznia 1931 został powołany z 12 pp do Wyższej Szkoły Wojennej, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1930/32. W październiku 1932, po ukończeniu kursu (bez dyplomu naukowego), został przeniesiony do 59 pułku piechoty w Inowrocławiu na stanowisko dowódcy batalionu. W sierpniu 1935 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W 1938 zajmowane przez niego stanowisko zostało otrzymało nazwę „II zastępca dowódcy pułku”. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 48. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

Na początku kampanii wrześniowej 1939 dowodził Oddziałem Wydzielonym „Tur”, którego zadaniem była obrona Nakła i dozorowanie Kanału Bydgoskiego (miejsce postoju dowództwa we wsi Tur). Później dostał się do niemieckiej niewoli. Początkowo przebywał w Szpitalu V przy Stalagu XXI A. 21 maja 1940 został przeniesiony ze Stalagu XXI A do Oflagu XI B Braunschweig, a następnie do Oflagu II C Woldenberg i w końcu do Oflagu VII A Murnau.

Był żonaty, miał syna Jerzego (ur. 17 marca 1930).

W pracy Tadeusza Jerzego i Anny Józefy Krzystek „Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940-1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF)” został wymieniony Antoni Kaczmarczyk, pułkownik administracji Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, zmarły 13 marca 1968 w Londynie (w Internetowej „Liście Krzystka” podano także rok urodzenia 1897).

Ordery i odznaczenia

2 marca 1936 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”.

Uwagi

  1. ↑ 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie daty urodzenia majora Antoniego Kaczmarczyka z „16 stycznia 1897” na „17 stycznia 1897”.

Przypisy

  1. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934, s. 28.
  2. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  3. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-10-05]..
  4. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-10-05]..
  5. ↑ Kolekcja ↓, s. 4.
  6. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 641.
  7. ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 423.
  8. ↑ Dwunasty pułk 1924 ↓, s. 26.
  9. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 57.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 158, 424.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 150, 367.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 28, 204.
  13. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 76.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 174.
  15. ↑ Dwunasty pułk 1924 ↓, s. 82.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930, s. 234, 236.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931, s. 6.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 39, 800.
  19. ↑ Stawecki 1997 ↓, s. 98.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932, s. 415.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935, s. 96.
  22. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 616.
  23. ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 527.
  24. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 18.
  25. ↑ Dziennik działań ↓, 51.
  26. 1 2 Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2022-10-05].
  27. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  28. ↑ Krzystek i Krzystek 2012 ↓, s. 254.
  29. ↑ Kaczmarczyk Antoni. Fundacja Historyczna Lotnictwa Polskiego. [dostęp 2022-10-06].
  30. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 22 czerwca 1922, s. 464.
  31. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-10-05]..
  32. ↑ Mucha 1928 ↓, s. 30.
  33. ↑ Dwunasty pułk 1924 ↓, s. 77.
  34. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 39.
  35. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-10-05]..
  36. ↑ Dwunasty pułk 1924 ↓, s. 79.
  37. 1 2 Kolekcja ↓, s. 3.
  38. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-10-05]..

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.