Annemarie Moser-Pröll (ur. 27 marca 1953 w Kleinarl) – austriacka narciarka alpejska, trzykrotna medalistka olimpijska, wielokrotna medalistka mistrzostw świata i sześciokrotna zdobywczyni Pucharu Świata. Jedna z najbardziej utytułowanych zawodniczek w historii, wygrywała zawody we wszystkich konkurencjach.

Kariera

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Annemarie Moser-Pröll pojawiła się w wieku 14 lat. Zadebiutowała wtedy w zawodach Pucharu Świata, startując 17 stycznia 1968 roku w zjeździe w Bad Gastein, gdzie zajęła ostatnie miejsce. Pierwsze punkty wywalczyła nieco ponad rok później, 25 stycznia 1969 roku w Saint-Gervais, zajmując drugie miejsce w tej samej konkurencji. W zawodach tych lepsza okazała się tylko Francuzka Isabelle Mir. W sezonie 1968/1969 punktowała jeszcze jeden raz, 28 lutego w Squaw Valley, zajmując czwarte miejsce w slalomie. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej zajęła szesnaste miejsce.

W kolejnym sezonie punktowała wielokrotnie, przy czym trzy razy stawała na podium: 17 stycznia w Mariborze odniosła pierwsze pucharowe zwycięstwo wygrywając giganta, tydzień później w Saint-Gervais była druga, a 12 marca 1970 roku w Voss w tej samej konkurencji zajęła trzecie miejsce. W klasyfikacji generalnej dało jej to szóste miejsce, a w klasyfikacji giganta była trzecia za Francuzkami: Michèle Jacot i Françoise Macchi. W lutym 1970 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Val Gardena, zdobywając brązowy medal w biegu zjazdowym. W zawodach tych uległa jedynie Annerösli Zryd ze Szwajcarii oraz Francuzce Isabelle Mir. Na tej samej imprezie była też między innymi szósta w kombinacji.

Przez kolejne pięć sezonów (1970/1971, 1971/1972, 1972/1973, 1973/1974 i 1974/1975) Austriaczka dominowała w rywalizacji pucharowej. Jako pierwsza i jak dotąd jedyna w historii pięć razy z rzędu zdobywała Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Równocześnie zdobyła pięć Małych Kryształowych Kul za zwycięstwa w klasyfikacji zjazdu oraz trzy Małe Kryształowe Kule za zwycięstwa w klasyfikacji giganta. Była także druga wśród gigancistek w sezonie 1972/1973 i trzecia w klasyfikacji slalomu w sezonie 1970/1971. W tym czasie 62 razy stawała na podium, odnosząc przy tym aż 40 zwycięstw. Najwięcej wygranych odniosła w sezonie 1972/1973, kiedy jedenaście razy była najlepsza w zawodach PŚ. Najwięcej razy na podium w trakcie jednego sezonu stanęła natomiast w sezonie 1974/1975, kiedy dokonała tego szesnaście razy w 26. startach. W 1972 roku wystartowała na igrzyskach olimpijskich w Sapporo, gdzie wywalczyła srebrne medale w zjeździe i gigancie. W obu konkurencjach wyprzedziła ją jedynie Szwajcarka Marie-Theres Nadig. W swoim trzecim olimpijskim starcie zajęła ponadto piąte miejsce w slalomie. Igrzyska w Sapporo były jednocześnie mistrzostwami świata, jednak kombinację rozegrano tylko w ramach drugiej z tych imprez. W konkurencji tej Pröll zwyciężyła, wyprzedzając na podium Francuzkę Florence Steurer i Toril Førland z Norwegii. Podczas rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w Sankt Moritz zwyciężyła w biegu zjazdowym. O 0,94 sekundy wyprzedziła tam Betsy Clifford z Kanady, a o 1,31 sekundy pokonała swą rodaczkę, Wiltrud Drexel. Była tam też między innymi czwarta w gigancie, przegrywając walkę o podium z Francuzką Jacqueline Rouvier o 0,43 sekundy.

W lecie 1975 roku Austriaczka ogłosiła zakończenie kariery i w efekcie nie wystąpiła na rozgrywanych w lutym w 1976 roku igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku. W tym czasie wyszła za mąż oraz opiekowała się chorym ojcem, który zmarł w czerwcu 1976 roku. Do treningów wróciła jeszcze w 1976 roku i od początku sezonu 1976/1977 brała udział w rywalizacji pucharowej. Pierwsze po przerwie punkty zdobyła 9 grudnia 1976 roku w Val d’Isère, gdzie zajęła trzecie miejsce w gigancie. W kolejnych startach jeszcze dziesięć razy znalazła się w najlepszej trójce, w tym cztery razy wygrywała: 15 i 16 grudnia w Cortinie d’Ampezzo wygrywała kolejno zjazd i kombinację, a 8 stycznia w Pfronten i 11 stycznia 1977 roku w Garmisch-Partenkirchen wygrywała zjazdy. W klasyfikacji generalnej zajęła drugie miejsce, ulegając jedynie Szwajcarce Lise-Marie Morerod. Była też druga w zjeździe za swą rodaczką Brigitte Totschnig i trzecia w gigancie, za Morerod i kolejną Austriaczką, Moniką Kaserer.

Kolejne sukcesy osiągnęła podczas rozgrywanych na początku lutego 1978 roku mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen. Już w pierwszym starcie zdobyła złoty medal w zjeździe, pokonując Irene Epple z RFN i Szwajcarkę Doris de Agostini. Następnie zajęła 19. miejsce w slalomie, jednak dzień później zdobyła brązowy medal w gigancie. W zawodach tych wyprzedziły ją tylko Maria Epple z RFN i Lise-Marie Morerod. Na koniec zdobyła złoto w kombinacji, pokonując Hanni Wenzel z Liechtensteinu i Francuzkę Fabienne Serrat. W rywalizacji pucharowej na podium stawała dziewięć razy, w tym sześciokrotnie zwyciężając: 6 i 7 stycznia w Pfronten, 13 stycznia w Les Diablerets, 11 i 12 marca w Bad Kleinkirchheim wygrywała bieg zjazdowy, a 17 marca w Arosa była najlepsza w gigancie. W klasyfikacji generalnej była druga za Hanni Wenzel, jednak w klasyfikacji zjazdu zdobyła kolejną Małą Kryształową Kulę.

Szósty i zarazem ostatni triumf w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata odniosła w sezonie 1978/1979. Na podium stawała piętnaście razy, z czego ośmiokrotnie na najwyższym stopniu: 9 grudnia w Piancavallo, 17 grudnia w Val d’Isère i 12 stycznia w Les Diablerets wygrywała zjazd, 17 i 19 stycznia w Hasliberg wygrywała kolejno zjazd i kombinację, 26 stycznia w Schruns była najlepsza w zjeździe i kombinacji, a 2 marca 1979 roku w Lake Placid po raz kolejny zwyciężyła w zjeździe. Oprócz zwycięstwa w klasyfikacji generalnej wygrała także w zjeździe, a w klasyfikacji slalomu zajęła drugie miejsce za Reginą Sackl. Rok później na podium znalazła się dwanaście razy, odnosząc trzy zwycięstwa: 15 grudnia w Piancavallo wygrała slalom, 6 stycznia w Pfronten zjazd, a 16 stycznia 1980 roku w Arosa była najlepsza w kombinacji. Ostatni raz na podium stanęła 25 stycznia 1980 roku w Saint-Gervais, gdzie była druga w slalomie. Wyniki te dały jej drugie miejsce w klasyfikacji generalnej i klasyfikacjach zjazdu, giganta i kombinacji, a także trzecie miejsce w slalomie. W lutym 1980 roku brała także udział w igrzyskach olimpijskich w Lake Placid. Zdobyła tam swój ostatni medal w karierze, zwyciężając w biegu zjazdowym. W zawodach tych o 0,70 sekundy wyprzedziła Hanni Wenzel, a o 0,84 sekundy pokonała Marie-Theres Nadig. Na tych samych igrzyskach była ponadto szósta w gigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończyła. W marcu 1980 roku zakończyła karierę.

Moser-Pröll wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Austrii, w tym 18 złotych: w zjeździe w 1977 roku, w gigancie w latach 1970-1975, 1978 i 1979, slalomie w latach 1970, 1971, 1975, 1977, 1978 i 1979 oraz kombinacji w latach 1969 i 1970.

W 1971 roku otrzymała nagrodę Skieur d’Or, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy Narciarskich. W 1979 roku otrzymała także Odznakę Honorową za Zasługi dla Republiki Austrii. Ponadto w latach 1973, 1974, 1975, 1977, 1978, 1979 i 1980 wybierano ją sportsmenką roku w Austrii, a w 1999 roku przyznano jej tytuł sportsmenki stulecia.

Do 2015 roku była rekordzistką pod względem ilości zwycięstw w zawodach Pucharu Świata (62 wygrane). W sezonie 2014/2015 swoje 63. zwycięstwo odniosła Lindsey Vonn z USA odbierając Austriaczce rekord i spychając ją na drugie miejsce w klasyfikacji wszech czasów pod względem zwycięstw. Ponadto Moser-Pröll i Vonn ex aequo zajmują pierwsze miejsce w klasyfikacji wszech czasów pod względem miejsc na podium (113). Austriaczka jest także samotną rekordzistką pod względem zwycięstw w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata (6 razy) oraz pod względem zwycięstw w klasyfikacji zjazdu (7 razy).

Po zakończeniu kariery prowadziła restaurację Café Annemarie w Kleinarl, gdzie można było zobaczyć kolekcję jej trofeów. W 2008 roku sprzedała restaurację i przeszła na emeryturę.

Jej siostra Cornelia Pröll również uprawiała narciarstwo alpejskie.

Osiągnięcia

Bibliografia

• Profil na stronie FIS (niem. • ang. • fr.)
• Profil na Ski Alpine Database (ang.)
• Profil na Sports Reference.com. sports-reference.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-11-07)]. (ang.).
• Oficjalna strona (niem.)

Przypisy