Alnilam
ε Orionis

Pas Oriona - Alnilam jest środkową gwiazdą
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór

Orion

Rektascensja

05h 36m 12,813s

Deklinacja

-01° 12′ 06,91″

Paralaksa (π)

0,00165 ± 0,00045″

Odległość

1340 ly
411,22 pc

Wielkość obserwowana

1,69m

Ruch własny (RA)

1,44 ± 0,42 mas/rok

Ruch własny (DEC)

−0,78 ± 0,19 mas/rok

Prędkość radialna

27,30 ± 0,80 km/s

Charakterystyka fizyczna
Rodzaj gwiazdy

błękitny nadolbrzym

Typ widmowy

B0 Iab

Masa

~40 M☉

Promień

30 R☉

Wielkość absolutna

−6,38m

Jasność

375 000 L☉

Wiek

~4 mln lat

Alternatywne oznaczenia
Oznaczenie Flamsteeda: 46 Orionis
2MASS: J05361280-0112070
Bonner Durchmusterung: BD−01°969
Fundamentalny katalog gwiazd: FK5 210
Boss General Catalogue: GC 6960
Katalog Henry’ego Drapera: HD 37128
Katalog Hipparcosa: HIP 26311
Katalog jasnych gwiazd: HR 1903
SAO Star Catalog: SAO 132346
Alnihan, Alnitam

Alnilam (Epsilon Orionis, ε Ori) – jedna z jaśniejszych gwiazd w gwiazdozbiorze Oriona (obserwowana wielkość gwiazdowa: +1,69m), odległa od Słońca o około 1340 lat świetlnych. Jest środkową gwiazdą pasa Oriona.

Nazwa

Nazwa Alnilam wywodzi się z języka arabskiego. Słowo ‏النظام‎ an-niṭām oznacza „sznurek pereł” i jest inną nazwą pasa Oriona. Międzynarodowa Unia Astronomiczna w 2016 formalnie zatwierdziła użycie nazwy Alnilam dla określenia tej gwiazdy.

Charakterystyka fizyczna

Wielkość absolutna tej gwiazdy to −6,38m. Jest to błękitny nadolbrzym, gwiazda należąca do typu widmowego B0. Jest bardzo gorąca i jasna, ma temperaturę 25 000 K i jasność 375 000 razy większą niż jasność Słońca, przy czym znaczna część energii jest wypromieniowywana w ultrafiolecie. Promieniowanie oświetla otaczającą mgławicę NGC 1990. Masa gwiazdy jest oceniana na podstawie jasności na około 40 mas Słońca. Jak wiele nadolbrzymów, Alnilam traci masę przez wiatr gwiazdowy uciekający z niej z prędkością do 2000 km/s, w tempie około dwóch milionowych masy Słońca na rok (20 milionów razy więcej niż Słońce). Choć ma tylko około 4 milionów lat, kończy już lub zakończył syntezę wodoru w hel w jądrze i rozpoczął przemianę w czerwonego nadolbrzyma. W tym stadium będzie jaśniejszy niż Betelgeza leżąca w tym samym gwiazdozbiorze. W przyszłości eksploduje jako supernowa.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Alnilam w bazie SIMBAD (ang.)
  2. 1 2 3 Anderson E., Francis C: HIP 26311. [w:] Extended Hipparcos Compilation (XHIP) [on-line]. VizieR, 2012. [dostęp 2017-12-18]. (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 Jim Kaler: Alnilam. STARS. [dostęp 2017-12-18]. (ang.).
  4. ↑ P.A. Crowther, D.J. Lennon, N.R. Walborn. Physical parameters and wind properties of galactic early B supergiants. „Astronomy and Astrophysics”. 446 (1), s. 279–293, 2006. DOI: 10.1051/0004-6361:20053685. (ang.).
  5. ↑ Orion, the Giant, Hunter, and Warrior. W: Richard Hinckley Allen: Star Names Their Lore and Meaning. Nowy Jork: Dover Publications Inc., 1963, s. 313–314. ISBN 0-486-21079-0. (ang.).
  6. ↑ Orion, the hunter. W: Ian Ridpath: Star Tales. James Clarke & Co., 1988. ISBN 978-0-7188-2695-6.
  7. ↑ Naming Stars. Międzynarodowa Unia Astronomiczna, 2017-11-19. [dostęp 2017-12-11].
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.