Aleje Jerozolimskie w Warszawie
Skorosze, Salomea, Stare Włochy, Raków, Szczęśliwice, Ochota, Filtry, Śródmieście Południowe, Śródmieście Północne, Mirów

Widok na Aleje w kierunku wschodnim na wysokości ul. E. Plater
Państwo

 Polska

Miejscowość

Warszawa

Długość

10 km

Przebieg
0 ul. Smolna
335 m rondo gen. Ch. de Gaulle’a: ul. Nowy Świat
490 m ul. Bracka
530 m ul. Bracka
660 m ul. Krucza
990 m rondo R. Dmowskiego: ul. Marszałkowska
1140 m ul. Poznańska
1290 m ul. J. Pankiewicza
1440 m ul. E. Plater
1690 m rondo Czterdziestolatka:
← al. Jana Pawła II, ul. T. Chałubińskiego →
2140 m ← ul. Żelazna, ul. W.H. Lindleya →,
↙ pl. S. Starynkiewicza
2630 m pl. A. Zawiszy: ← ul. Towarowa,
ul. Raszyńska →, ul. Grójecka ↙
3100 m ul. Spiska
3400 m ul. J. U. Niemcewicza
3480 m ul. Białobrzeska
3670 m ul. Szczęśliwicka
3975 m ul. ppłk. M. Grzymały-Sokołowskiego
4740 m rondo Zesłańców Syberyjskich:
← al. Prymasa Tysiąclecia
ul. Bitwy Warszawskiej 1920 r. →
5150 m ul. Na Bateryjce
5530 m ul. Opaczewska
5615 m ul. Kołomyjska
5860 m ← ul. Mszczonowska, ul. Śmigłowca →
6540 m ul. Włodarzewska
6560 m ul. Włodarzewska
6580 m linia kolejowa 47 (WKD)
6600 m linia kolejowa 8 (Warszawa-Kraków)
6900 m ul. G. Daimlera
7180 m rondo Dż. Dudajewa: ul. Popularna
7990 m rondo R. Reagana: ul. Łopuszańska
8550 m ul. Krańcowa
9150 m ← al. 4 czerwca 1989 r.,
Trasa Salomea-Wolica (DK7) →
9310 m ul. Badylarska
5860 m ← ul. Rawska, ul. Żywiecka→
9970 m ul. Ryżowa
1370 m ul. Niecała (Opacz-Kolonia)
10480 m ul. Starodęby
10820 m ← ul. gen. S. Sosnkowskiego,
ul. S. Bodycha (Opacz-Kolonia) →
Michałowice ↓
Położenie na mapie Warszawy
Położenie na mapie Polski
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
52°13′48,0″N 21°00′42,0″E/52,230000 21,011667

Aleje Jerozolimskie – ulica w warszawskich dzielnicach Śródmieście, Ochota, Włochy i Ursus.

Przebieg

Ulica zaczyna się od mostu Księcia Józefa Poniatowskiego, krzyżując się z Nowym Światem (rondo gen. Charles’a de Gaulle’a), dalej z Marszałkowską (rondo Dmowskiego), aleją Jana Pawła II i ul. Żelazną. Po przejściu przez plac Zawiszy skręca na południowy zachód i biegnie do granicy Warszawy. Od ronda Zesłańców Syberyjskich do ulicy Łopuszańskiej ulica jest częścią Obwodnicy Etapowej Warszawy oraz drogi krajowej nr 7 i trasy europejskiej E77.

Alejami Jerozolimskimi poprowadzone są następujące drogi:

Nr drogi Odcinek
była ul. Smolna – pl. A. Zawiszy
była pl. A. Zawiszy – ul. M. Grzymały-Sokołowskiego
była ul. M. Grzymały-Sokołowskiego – al. Prymasa Tysiąclecia
al. Prymasa Tysiąclecia – ul. Łopuszańska
oraz była ul. Łopuszańska – al. Obrońców Warszawy
al. Obrońców Warszawy – granica miasta

Ulica biegnie do Pruszkowa, gdzie przechodzi w aleję Wojska Polskiego na wysokości skrzyżowania z ulicami Bolesława Prusa i Bohaterów Warszawy (droga wojewódzka nr 718).

Aleje Jerozolimskie po remoncie, około połowy lat 70., zmieniły nieco swój układ na północnej Ochocie. Odcinek od pl. Zawiszy do ul. Spiskiej wybudowano wyłącznie połowicznie, tj. tylko jezdnię w kierunku ze wschodu na zachód. Obecnie ten jednokierunkowy odcinek wydłużono do ul. Niemcewicza (na zamkniętym odcinku Spiska-Niemcewicza znajduje się parking). W kierunku z zachodu na wschód ruch z Alei Jerozolimskich jest poprowadzony ul. Niemcewicza i ul. Grójecką. Taki układ wynika z faktu, że pierwotnie planowano pasy jazdy na wprost umieścić w tunelu pod rondem. Ze względów oszczędnościowych oraz z powodu istnienia alternatywnych planów w ramach budowy obwodnicy śródmiejskiej, tunelu nigdy nie wykonano, stąd taki układ drogowy.

Historia

Nazwa ulicy pochodzi od istniejącego w XVIII wieku na zachód od obecnego placu Zawiszy osiedla żydowskiego Nowa Jerozolima, założonego w 1774 na terenie jurydyki Bożydar-Kałęczyn należącej do Augusta Sułkowskiego. Nazywana była wówczas Drogą Jerozolimską, a następnie Ulicą Jerozolimską. Później pojawiła się nazwa Aleja Jerozolimska, zastąpiona następnie przez obecną nazwę w liczbie mnogiej – Aleje Jerozolimskie.

Ulicę wytyczono ostatecznie w latach 1823–1824. Przecięła ona całe miasto od rogatek Jerozolimskich do brzegu Wisły. Szeroką na 40 metrów arterię obsadzono czterema rzędami topoli.

W 1845 przy skrzyżowaniu z Marszałkowską wybudowano Dworzec Wiedeński według projektu Henryka Marconiego. Przy ulicy zaczęto wznosić eklektyczne, secesyjne i modernistyczne kamienice. W 1902 w pobliżu skrzyżowania z ul. Żelazną wybudowano Dworzec Kaliski zaprojektowany przez Józefa Hussa.

W 1908 roku ulicą po raz pierwszy pojechały tramwaje elektryczne. W latach 1904–1913 wzniesiono wiadukt prowadzący do budowanego mostu Mikołajewskiego (obecnie Poniatowskiego). W latach 1921–1932 pod ulicą wybudowano tunel kolei średnicowej.

Podczas okupacji niemieckiej Alejom nadano nazwę Bahnhofstraße (ul. Dworcowej) (1941−1943), następnie zmienioną na Reichstraße (ul. Rzeszy/Państwowej) (odcinek od pl. A. Zawiszy do ul. Marszałkowskiej) (1943−1945) i „Ostlandstraße” (ul. Ziem Wschodnich) (odcinek od ul. Marszałkowskiej do mostu Poniatowskiego) (1943−1945).

Podczas powstania warszawskiego ulica była miejscem zaciętych walk. W pobliżu ul. Brackiej zbudowano barykadę, która zapewniała jedyne piesze połączenie między północną i południową częścią miasta. Po powstaniu wysadzono Dworzec Główny i spalono większość kamienic pomiędzy Nowym Światem i Marszałkowską.

19 stycznia 1945 roku w Alejach Jerozolimskich odbyła się defilada Wojska Polskiego, którą przyjęli Bolesław Bierut i Edward Osóbka-Morawski.

Od 27 listopada 1946 do 22 czerwca 1949 roku odcinek Alej Jerozolimskich od ul. Marszałkowskiej do Nowego Światu wraz z fragmentem obejmującym też al. 3 Maja (do wiaduktu mostu Poniatowskiego, tj. linii Wisły) nosił nazwę al. Generała Władysława Sikorskiego. W styczniu 1948 na skrzyżowaniu z ul. Nowy Świat zainstalowano pierwszą po wojnie sygnalizację świetlną.

W 1958 poszerzono jezdnię pomiędzy ulicami Nowy Świat i Marszałkowską.

W latach 60. i 70. XX wieku była częścią czterech dróg międzynarodowych:

Ważniejsze obiekty

Po południowej stronie ulicy zachował się ciąg przedwojennych kamienic, których część wpisana jest do rejestru zabytków:

Obiekty nieistniejące

Przypisy

  1. ↑ OpenStreetMap [online] [dostęp 2020-05-22].
  2. ↑ Plan Warszawy, Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1974.
  3. ↑ Czyste za głośne i zakorkowane. Życie Warszawy, 2009-11-26. [dostęp 2009-12-29].
  4. ↑ Obwodnica Śródmieścia. [dostęp 2009-12-29].
  5. ↑ Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 152. ISBN 978-83-62189-08-3.
  6. ↑ Jarosław Zieliński. Z dziejów Ochoty. Plac Zawiszy. „Ochotnik”. 30, s. 4, 2007. (pol.).
  7. 1 2 3 Aleksander Gieysztor, Janusz Durko: Warszawa. Jej dzieje i kultura. Warszawa: Arkady, 1980, s. 294. ISBN 83-213-2958-6.
  8. ↑ Henryk Janczewski: Warszawa. Geneza i rozwój inżynierii miejskiej. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1971, s. 200.
  9. ↑ Robert Marcinkowski: Ilustrowany Atlas Dawnej Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Oliwka, 2013, s. 79. ISBN 978-83-931203-1-4.
  10. ↑ Warszawskie tramwaje elektryczne 1908−1998. Tom I. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1998, s. 6. ISBN 83-907574-00.
  11. ↑ TRASBUS - historia warszawskiej komunikacji miejskiej [online], trasbus.com [dostęp 2024-04-22].
  12. 1 2 Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 70.
  13. ↑ Stanisław Niewiadowski: Warszawa jakiej nie ma. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1988, s. 122. ISBN 83-06-01615-7.
  14. ↑ Grzegorz Piątek: Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944−1949. Warszawa: Wydawnictwo W.A.B, 2020, s. 53, 61. ISBN 978-83-280-3725-0.
  15. ↑ Jan Górski, Odbudowa Warszawy. Wybór dokumentów i materiałów, t. 2, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977, s. 260–261; Uchwała Stołecznej Rady Narodowej w sprawie zmiany nazw niektórych ulic w m.st. Warszawie, „Dziennik Urzędowy Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy”, 4 (9 (3 kwietnia 1948)), 1948, s. 1; Uchwała Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 26.III.1949 r. Nr 468 w sprawie zmiany nazw ulic, „Dziennik Urzędowy Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy”, 5 (16 (26 września 1949)), 1949, poz. 67.
  16. ↑ Kronika wydarzeń w Warszawie 1945−1958. „Warszawskie Kalendarz Ilustrowany 1959”, s. 42, 1958. Wydawnictwo Tygodnika Ilustrowanego „Stolica”.
  17. ↑ Krzysztof Jabłoński i in.: Warszawa: portret miasta. Warszawa: Arkady, 1984, s. strony nienumerowane (Kronika odbudowy, budowy i rozbudowy 1945−1982). ISBN 83-213-2993-4.
  18. ↑ Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 295. ISBN 83-01-08836-2.
  19. ↑ Plan Warszawy, wyd. 1, Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1963.
  20. ↑ Plan Warszawy, wyd. 1, Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1970.
  21. ↑ Plan Warszawy, wyd. 5, Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1973.
  22. ↑ Aleje Jerozolimskie 51 w warszawa1939.pl.
  23. ↑ Aleje Jerozolimskie 53 w warszawa1939.pl.
  24. ↑ Rafał Dajbor. Gmina Wyznaniowa Żydowska. „Stolica”. 4, s. 31, kwiecień 2015.
  25. ↑ Aleje Jerozolimskie 55 w warszawa1939.pl.
  26. ↑ Aleje Jerozolimskie 85 w warszawa1939.pl.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.