wiernie (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈvʲjɛrʲɲɛ], AS: [vʹi ̯erʹńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• -ni…• i → j
- znaczenia:
przysłówek
- (1.1) w sposób wierny, oddany, lojalny
- (1.2) w sposób wierny, dokładny
- odmiana:
- przykłady:
- (1.1) Ludzie pyskowali na dziedzica. Żeby Niemców słać na człowieka, który służył wiernie![1]
- (1.2) Plan ten obfituje w szczegóły obyczajowe wiernie, choć satyrycznie przedstawiające dążenia chłopomańskiej inteligencji polskiej do połączenia się z ludem dla celów narodowych[2].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. wierny
- rzecz. Wiara ż, wierność
- czas. wierzyć
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) faithfully; (1.2) accurately
- francuski: (1.1) fidèlement; (1.2) minutieusement, exactement, au juste, justement, précisément, fidèlement
- hiszpański: (1.1) fielmente; (1.2) fielmente
- nowogrecki: (1.1) πιστά; (1.2) πιστά, ακριβώς
- wilamowski: (1.1) trȧj; (1.2) trȧj
- źródła:
- ↑ Teresa Bojarska, Świtanie, przemijanie, 1996, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑ Zofia Mitosek (red.), Mimesis w literaturze, kulturze i sztuce, 1992, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.