wertykał (język polski)
- wymowa:
- IPA: [vɛrˈtɨkaw], AS: [vertykau̯]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) astr. półokrąg koła wielkiego lub koło wielkie sfery niebieskiej przechodzące przez zenit i nadir, prostopadłe do horyzontu; zob. też wertykał w Wikipedii
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) koło wierzchołkowe
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. wertykalny
- przysł. wertykalnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. vertex[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) vertical circle
- niemiecki: (1.1) Vertikalkreis m
- rosyjski: (1.1) вертикаль
- źródła:
- ↑ Jan Flis, Szkolny słownik geograficzny, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1982, s. 18.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.