warczeć (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. warknąć)
- (1.1) o stworzeniach wydawać gardłowe, niskie dźwięki ostrzegawcze jako forma gniewu, chęci ataku
- (1.2) o urządzeniach wydawać niskie dźwięki przy pracy
- (1.3) pot. mówić opryskliwie
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) mruczeć, pomrukiwać
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. warczenie n, warknięcie n, warkot mrz
- czas. warknąć, warkotać
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) growl, gnar, gnarr, snarl; (1.2) throb, bryt. whirr / amer. whir; (1.3) snap
- francuski: (1.1) gronder; (1.2) vrombir
- hiszpański: (1.1) gruñir; (1.2) zumbar
- niemiecki: (1.1) knurren; (1.2) knattern, rattern, surren
- rosyjski: (1.1) ворчать, рычать
- szkocki: (1.1) gurr
- szwedzki: (1.1) morra; (1.2) brumma, surra; (1.3) brumma, morra
- tuvalu: (1.1) ˈgulu
- włoski: (1.1) ringhiare
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.