wackarz (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈvaʦ̑kaʃ], AS: [vackaš], zjawiska fonetyczne: wygł.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) przest. ten który robi wacki[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik wackarz wackarze dopełniacz wackarza wackarzy celownik wackarzowi wackarzom biernik wackarza wackarzy narzędnik wackarzem wackarzami miejscownik wackarzu wackarzach wołacz wackarzu wackarze - przykłady:
- (1.1) Dawniej wackiem nazywano woreczek na pieniądze, a rzemieślnika, który je wyrabiał, zwano wackarzem.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) kaletnik
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. waceczek mrz, wacek mzw
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. VII: T-Y, Warszawa 1900–1927, s. 441.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.