vett (język szwedzki)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) (zdrowy) rozsądek, rozum, pomyślunek, roztropność
- (1.2) umiejętność zachowania się, ogłada, kultura
- odmiana:
- (1) ett vett, vettet, blm
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) förstånd, förnuft, sans, omdöme
- (1.2) hyfs, hyfsning
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. ovett
- czas. veta
- przym. vettig, vettvillig
- związki frazeologiczne:
- złożenie rzeczownikowe vettvilling • folkvett, levnadsvett, trafikvett, vanvett
- fraza rzeczownikowa vett och etikett • vett och sans
- fraza czasownikowa skrämma från vettet • vara från vettet
- złożenie przymiotnikowe vettlös, vettskrämd, vettvillig
- fraza przysłówkowa med vett och vilja
- etymologia:
- uwagi:
- nie mylić z: vet → wiem / wiedz!
- źródła:
vett (język wilamowski)
- zapisy w ortografiach alternatywnych:
- wet
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) zakład (założenie się)[1]
- odmiana:
- (1.1) lp vett; lm vetta
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. vetta
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
- ↑
Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. S-Z, Polska Akademja Umiejętności, Kraków 1930‒1936, s. 512.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.