urzec (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈuʒɛʦ̑], AS: [užec]
-
- znaczenia:
czasownik przechodni dokonany (ndk. urzekać)
- (1.1) aspekt dokonany od: urzekać
- odmiana:
- przykłady:
- (1.1) Monika Heisig urzekła jurorów proporcjonalną budową, wysokim wzrostem, a przede wszystkim szczerym, naturalnym uśmiechem[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. urzekać
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) dla języków nierozróżniających aspektów zobacz listę tłumaczeń w haśle: urzekać
- kaszubski: (1.1) ùrzec
- źródła:
- ↑ Ewa Bilicka, Nowa Trybuna Opolska, 2006, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.