tynktura (język polski)
- wymowa:
- IPA: [tɨ̃ŋkˈtura], AS: [tỹŋktura], zjawiska fonetyczne: nazal.• -nk-
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) herald. barwa używana w heraldyce do wypełniania pól i godeł; zob. też tynktura (heraldyka) w Wikipedii
- (1.2) farm. lecznicza nalewka alkoholowa, eterowa, ewentualnie wodna, zrobiona na podstawie składników roślinnych lub zwierzęcych
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik tynktura tynktury dopełniacz tynktury tynktur celownik tynkturze tynkturom biernik tynkturę tynktury narzędnik tynkturą tynkturami miejscownik tynkturze tynkturach wołacz tynkturo tynktury - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. tinctura[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) tincture
- esperanto: (1.1) heraldika koloro
- francuski: (1.1) couleur
- hiszpański: (1.1) esmalte
- niemiecki: (1.1) Tinktur ż
- węgierski: (1.1) borítás
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.