trucień (język polski)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) przest. ent. pszcz. truteń

(1.2) przest. przen. pejor. truteń

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	trucień	trutnie
dopełniacz	trutnia[1]	trutni
celownik	trutniowi	trutniom
biernik	trutnia	trutnie
narzędnik	trutniem	trutniami
miejscownik	trutniu	trutniach
wołacz	trutniu	trutnie

przykłady:

(1.1) Mrówki mają śpichlerze, pracowite roje • Znoszą miody i woski, a trucień napoje, [...]^[2]

(1.1) [...] kto w życiu tego warunku nie spełnił, ten przeżył jak rzeka, co jałowo płynie, jak kwiat pusty, co przekwitł bez owocu, jak trucień, co z siebie nic pożytecznego nie snując, cudzą pracę zjadał.^[3]

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) truteń, przest. trąd, trut

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. trudeń m

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

źródła: