truciciel (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (2.1) zakład przemysłowy, który zanieczyszcza środowisko naturalne
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. trujak mzw, trutka ż, trucizna ż, trucie n
- czas. wytruwać, truć ndk., otruć dk.
- przym. trujący
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) poisoner
- baskijski: (1.1) pozoitzaile
- białoruski: (1.1) атручальнік m
- esperanto: (1.1) venenisto, veneninto
- hiszpański: (1.1) envenenador m
- rosyjski: (1.1) отравитель m
- ukraiński: (1.1) отруйник m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.