triumwir (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈtrʲjũw̃vʲir], AS: [trʹi ̯ũũ̯vʹir], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• samogł.+n/m+szczelin.• i → j
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. członek triumwiratu
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik triumwir triumwirowie[1] dopełniacz triumwira triumwirów celownik triumwirowi triumwirom biernik triumwira triumwirów narzędnik triumwirem triumwirami miejscownik triumwirze triumwirach wołacz triumwirze triumwirowie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- (1.1) triumwirat
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. triumwirat m
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. triumviri[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) трыумвір m
- esperanto: (1.1) triumviro
- hiszpański: (1.1) triunviro m
- rosyjski: (1.1) триумвир m
- szwedzki: (1.1) triumvir w
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Hasło „triumwir” w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.