tezaurus (język polski)
- wymowa:
- IPA: [tɛˈzawrus], AS: [tezau̯rus], zjawiska fonetyczne: u → ł
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) książk. dzieło, które obejmuje całość określonej wiedzy, dorobku intelektualnego
- (1.2) jęz. słownik, który obejmuje pełne słownictwo jakiegoś języka
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik tezaurus tezaurusy dopełniacz tezaurusa tezaurusów celownik tezaurusowi tezaurusom biernik tezaurus tezaurusy narzędnik tezaurusem tezaurusami miejscownik tezaurusie tezaurusach wołacz tezaurusie tezaurusy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. thēsaurus[1] → skarb, skarbiec < gr. θησαυρός (thēsaurós) → skarb, skarbiec
- uwagi:
- zob. też tezaurus w Wikipedii
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) thesaurus
- chiński standardowy: (1.2) 词典 (cídiǎn)
- czeski: (1.1) tezaurus m
- hiszpański: (1.1) tesauro m
- interlingua: (1.1) thesauro
- nowogrecki: (1.1) θησαυρός m
- ukraiński: (1.2) теза́урус m
- źródła:
- ↑
Hasło „tezaurus” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
tezaurus (język czeski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny
- (1.1) tezaurus
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik tezaurus tezaury dopełniacz tezauru tezaurů celownik tezauru tezaurům biernik tezaurus tezaury wołacz tezaure tezaury miejscownik tezauru tezaurech narzędnik tezaurem tezaury - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.