tabernakulum (język polski)
tabernakulum (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˌtabɛrnaˈkulũm], AS: [tabernakulũm], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) rel. szafka umieszczona na ołtarzu w kościele katolickim, przeznaczona do przechowywania hostii
- odmiana:
- (1.1)[1]
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik tabernakulum tabernakula dopełniacz tabernakulum tabernakulów celownik tabernakulum tabernakulom biernik tabernakulum tabernakula narzędnik tabernakulum tabernakulami miejscownik tabernakulum tabernakulach wołacz tabernakulum tabernakula - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) cyborium
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) łac. tabernaculum → szałas, namiot[1][2]
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: wieczna lampka
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) tabernacle
- baskijski: (1.1) tabernakulu
- esperanto: (1.1) tabernaklo
- niemiecki: (1.1) Tabernakel m/n
- rosyjski: (1.1) дарохранительница ż
- szwedzki: (1.1) tabernakel n
- źródła:
- 1 2
Hasło „tabernakulum” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Hasło „tabernaculum” w: Mały słownik łacińsko-polski, praca zbiorowa pod red. Józefa Korpantego, Wydawnictwo Szkolne PWN, Warszawa 2001, ISBN 978-83-7195-844-1, s. 601.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.