szubienicznik (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) przest. ktoś wart wysokiej kary
- (1.2) daw. skazany na karę śmierci przez powieszenie
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik szubienicznik szubienicznicy dopełniacz szubienicznika szubieniczników celownik szubienicznikowi szubienicznikom biernik szubienicznika szubieniczników narzędnik szubienicznikiem szubienicznikami miejscownik szubieniczniku szubienicznikach wołacz szubieniczniku szubienicznicy depr. M. i W. lm: (te) szubieniczniki - przykłady:
- (1.1) — Łotr! Szubienicznik! zawołał Derigny. Jeżeli go pochwycę, sprawię mu łaźnię jak należy[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) hultaj, łajdak, łotr, nicpoń
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. szubienica ż, szubieniczka ż
- forma żeńska szubienicznica ż
- przym. szubieniczny, szubieniczy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. szubienica + -nik
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Sophie de Ségur, Gospoda pod Aniołem Stróżem (wyd. 1887)
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.