sztubak (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈʃtubak], AS: [štubak]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) przest. uczeń szkoły średniej
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik sztubak sztubacy dopełniacz sztubaka sztubaków celownik sztubakowi sztubakom biernik sztubaka sztubaków narzędnik sztubakiem sztubakami miejscownik sztubaku sztubakach wołacz sztubaku sztubacy depr. M. i W. lm: (te) sztubaki[1] - przykłady:
- (1.1) Ty zaś masz maniery jak sztubak z młodszych klas![2]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) uczeń
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. sztuba ż, sztubactwo n, sztubowy mos
- forma żeńska sztubaczka ż
- czas. sztubaczyć ndk.
- przym. sztubowy, sztubacki
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. sztuba + -ak[3]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Hasło „sztubak” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online. - ↑ fragment piosenki Hanki Ordonówny Ada, to nie wypada
- ↑ Hasło „sztubak” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.