szkolarz (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈʃkɔlaʃ], AS: [školaš], zjawiska fonetyczne: wygł.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) daw. uczeń[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik szkolarz szkolarze dopełniacz szkolarza szkolarzy / rzad. szkolarzów[2] celownik szkolarzowi szkolarzom biernik szkolarza szkolarzy / rzad. szkolarzów narzędnik szkolarzem szkolarzami miejscownik szkolarzu szkolarzach wołacz szkolarzu szkolarze - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. szkoła ż, szkółka ż
- czas. szkolić
- przym. szkolny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Krystyna Skalska, Hanna Budzykowa, Język polski. Teksty literackie oraz ćwiczenia w mówieniu i pisaniu, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1986, s. 168.
- ↑
Hasło „szkolarz” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.