stabilność (język polski)
- wymowa:
- IPA: [staˈbʲilnɔɕʨ̑], AS: [stabʹilność], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) cecha tego, co stabilne
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik stabilność dopełniacz stabilności celownik stabilności biernik stabilność narzędnik stabilnością miejscownik stabilności wołacz stabilności - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) trwałość, równowaga
- antonimy:
- (1.1) niestabilność, niestałość, chwiejność
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. stabilizacja ż, stabilizator m
- czas. stabilizować ndk.
- przym. stabilny
- przysł. stabilnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) stability, constancy
- baskijski: (1.1) egonkortasun
- białoruski: (1.1) стабільнасць ż
- czeski: (1.1) stabilita ż
- esperanto: (1.1) stabileco
- francuski: (1.1) stabilité ż, équilibre m
- hiszpański: (1.1) estabilidad ż
- interlingua: (1.1) stabilitate
- japoński: (1.1) 安定
- łotewski: (1.1) stabilitāte ż
- macedoński: (1.1) стабилност ż
- niemiecki: (1.1) Stabilität ż
- portugalski: (1.1) estabilidade ż, constância ż
- rosyjski: (1.1) стабильность ż
- sanskryt: (1.1) कठिनता ż
- tajski: (1.1) ความมั่นคง
- turkmeński: (1.1) durnuklylyk
- ukraiński: (1.1) стабільність ż
- włoski: (1.1) stabilità ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.