smykałka (język polski)
- wymowa:
- IPA: [smɨˈkawka], AS: [smykau̯ka]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) pot. zdolność do czegoś, umiejętność
- (1.2) gw. (Warszawa) spryt[1]
- odmiana:
- (1.1) blm,
przypadek liczba pojedyncza mianownik smykałka dopełniacz smykałki celownik smykałce biernik smykałkę narzędnik smykałką miejscownik smykałce wołacz smykałko - przykłady:
- (1.1) Stefan nie ma smykałki do robienia interesów.
- składnia:
- (1.1) smykałka do D.
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) umiejętność, biegłość, wprawa, sprawność; gw. (Górny Śląsk) grajfka
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) ros. смекалка[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) knack
- hiszpański: (1.1) cacumen m, caletre m
- nowogrecki: (1.1) οξυδέρκεια ż, εξυπνάδα ż, οξύνοια ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.