slunce (język czeski)
slunce (1.1)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) słońce
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik slunce slunce dopełniacz slunce sluncí celownik slunci sluncím biernik slunce slunce wołacz slunce slunce miejscownik slunci sluncích narzędnik sluncem slunci - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. výsluní n, Slunce, slunko, sluníčko, slunéčko, slunečko
- przym. slunečný
- czas. slunit se
- związki frazeologiczne:
- nic nového pod sluncem
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
slunce (język staroczeski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) astr. słońce (Słońce widziane jako tarcza na niebie)[1]
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. slunčec m, slunčerk m
- zdrobn. slunečko n
- przym. sluncový
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- prasł. *sъlnьce
- uwagi:
- war. slnce
- źródła:
- ↑
Hasło „slunce” w: Vokabulář webový: webové hnízdo pramenů k poznání historické češtiny, Ústav pro jazyk český AV ČR, v. v. i., oddělení vývoje jazyka., Praga 2006–2020.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.