skatologia (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌskatɔˈlɔɟja], AS: [skatoloǵi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• akc. pob.• i → j
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) liter. termin literacki określający żarty, sceny i aluzje dotyczące fizjologicznych wydalin ludzkich; zob. też skatologia w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik skatologia dopełniacz skatologii celownik skatologii biernik skatologię narzędnik skatologią miejscownik skatologii wołacz skatologio - przykłady:
- (1.1) Seks i skatologia były głównymi tematami rozmów, treścią humorystycznych opowieści, żartów i zachowań na weselach, chrzcinach, podczas kolęd, na zabawach młodzieży.[1]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. skatolog m, skatol m
- przym. skatologiczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- gr. σκῶρ (skṓr), gr. σκατός (skatós) → odchody, kał + pol. -logia
- uwagi:
- tłumaczenia:
- hiszpański: (1.1) escatología ż
- nowogrecki: (1.1) σκατολογία ż
- źródła:
- ↑ Zbigniew Libera Rzyć aby żyć. Rzecz antropologiczna w trzech aktach z prologiem i epilogiem, Liber Novum, Tarnów 1995, ISBN 8390283700, s. 30
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.