sensat (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈsɛ̃w̃sat], AS: [sẽũ̯sat], zjawiska fonetyczne: nazal.• samogł.+n/m+szczelin.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) daw. człowiek sztucznie poważny, silący się na uczoność, mędrkujący
- (1.2) pot. człowiek doszukujący się we wszystkim sensacji, wzbudzający sensację
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik sensat sensaci dopełniacz sensata sensatów celownik sensatowi sensatom biernik sensata sensatów narzędnik sensatem sensatami miejscownik sensacie sensatach wołacz sensacie sensaci - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. sensacja ż, sensacyjność ż
- forma żeńska sensatka
- przym. sensacyjny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- Hasło „Kto to jest sensat?” w: Maciej Malinowski, Obcy język polski.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.