sękacz (język polski)
.jpg.webp)
kawałek sękacza (1.1)
pieczenie sękacza (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈsɛ̃ŋkaʧ̑], AS: [sẽŋkač], zjawiska fonetyczne: nazal.• asynch. ę
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) kulin. rodzaj wypieku cukierniczego przygotowywanego na obrotowym ruszcie; zob. też sękacz w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik sękacz sękacze dopełniacz sękacza sękaczy celownik sękaczowi sękaczom biernik sękacz sękacze narzędnik sękaczem sękaczami miejscownik sękaczu sękaczach wołacz sękaczu sękacze - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) ukroić / zjeść kawałek sękacza
- synonimy:
- (1.1) dziad, bankuch
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. sęk m
- przym. sękaty
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- francuski: (1.1) gâteau à la broche
- litewski: (1.1) šakotis
- niemiecki: (1.1) Baumkuchen
- rosyjski: (1.1) шако́тис
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.