resentyment (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌrɛsɛ̃nˈtɨ̃mɛ̃nt], AS: [resẽntỹmẽnt], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) skrywany żal lub uraza; zob. też resentyment w Wikipedii
- odmiana:
- przykłady:
- (1.1) Gdy głupcy, obdarzeni wielką aktywnością, znajdują – w ułożyskowaniu określonych antagonizmów klasowych i narodowych resentymentów – posłuch głupców mniej aktywnych, gotowych pójść za tym, „kto poprowadzi” – może się zrodzić z takiego „wzmocnienia” zło, nie piekielne co prawda, bo czysto ludzkie, lecz nie mniej przez to zgubne[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz.
- zdrobn. resentymencik mrz
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) Nie mylić ze słowem sentyment.
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) resentment
- francuski: (1.1) ressentiment m
- niemiecki: (1.1) Ressentiment n
- rosyjski: (1.1) ресентимент m
- włoski: (1.1) risentimento m
- źródła:
- ↑ Stanisław Lem, Filozofia przypadku
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.