reformator (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌrɛfɔrˈmatɔr], AS: [reformator], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) ten, kto reformuje, dokonuje reformy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik reformator reformatorzy dopełniacz reformatora reformatorów celownik reformatorowi reformatorom biernik reformatora reformatorów narzędnik reformatorem reformatorami miejscownik reformatorze reformatorach wołacz reformatorze reformatorzy - przykłady:
- (1.1) Król był wielkim reformatorem.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. reforma ż, reformatorstwo n, reformizm m, reformista m, reformistka ż, reformowalność ż, reformacja ż, reformowanie n, zreformowanie n
- forma żeńska reformatorka ż
- czas. reformować ndk., zreformować dk.
- przym. reformatorski, reformowalny, reformistyczny, reformacyjny, formacyjny, formatywny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. reformować
- uwagi:
- tłumaczenia:
- bułgarski: (1.1) реформатор m
- francuski: (1.1) réformateur m
- interlingua: (1.1) reformator
- niemiecki: (1.1) Reformer m
- rosyjski: (1.1) реформатор m
- źródła:
reformator (interlingua)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) reformator
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.