reduplikacja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌrɛduplʲiˈkaʦ̑ʲja], AS: [reduplʹikacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) powtórzenie
- (1.2) jęz. słowotwórcze lub fleksyjne podwojenie rdzenia; zob. też reduplikacja w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik reduplikacja reduplikacje dopełniacz reduplikacji reduplikacji / przest. reduplikacyj[1] celownik reduplikacji reduplikacjom biernik reduplikację reduplikacje narzędnik reduplikacją reduplikacjami miejscownik reduplikacji reduplikacjach wołacz reduplikacjo reduplikacje - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) podwojenie
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. reduplicatio[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- bułgarski: (1.2) редупликация ż
- źródła:
- ↑
Hasło „reduplikacja” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online. - ↑
Hasło „reduplikacja” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.