rannik (język polski)
kwitnące ranniki (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈrãɲːik], AS: [rã•ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• gemin.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) bot. Eranthis[1], rodzaj bylin z rodziny jaskrowatych; zob. też rannik w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik rannik ranniki dopełniacz rannika ranników celownik rannikowi rannikom biernik rannik ranniki narzędnik rannikiem rannikami miejscownik ranniku rannikach wołacz ranniku ranniki - przykłady:
- (1.1) Ranniki zakwitają już w lutym.
- (1.1) Rannik jest rośliną trującą.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) rannik zimowy (E. hyemalis)
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) eranthis, winter aconite (Eranthis hyemalis)
- duński: (1.1) erantis w
- niemiecki: (1.1) Winterling m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.