rękodzielnik (język polski)
rękodzielnik (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˌrɛ̃ŋkɔˈʥ̑ɛlʲɲik], AS: [rẽŋkoʒ́elʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• asynch. ę • akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) osoba, która wytwarza ręcznie jakieś przedmioty, uprawia rękodzielnictwo
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik rękodzielnik rękodzielnicy dopełniacz rękodzielnika rękodzielników celownik rękodzielnikowi rękodzielnikom biernik rękodzielnika rękodzielników narzędnik rękodzielnikiem rękodzielnikami miejscownik rękodzielniku rękodzielnikach wołacz rękodzielniku rękodzielnicy depr. M. i W. lm: (te) rękodzielniki[1] - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. rękodzieło n, rękodzielnictwo n
- forma żeńska rękodzielniczka ż
- przym. rękodzielniczy
- przysł. rękodzielniczo
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- fiński: (1.1) käsityöntekijä
- kazachski: (1.1) қолөнер шебері
- niderlandzki: (1.1) handwerker m
- rosyjski: (1.1) рукодельник m
- węgierski: (1.1) kézműves
- źródła:
- ↑
Hasło „rękodzielnik” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.