puk-puk (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
wykrzyknik onomatopeiczny
- (1.1) dźwięk. onomatopeja naśladująca odgłos pukania, zwykle do drzwi
- odmiana:
- (1.1) nieodm.
- przykłady:
- (1.1) — Puk-puk! — Kto tam?
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) stuk-puk, stuku-puku
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. pukanie n, puknięcie n, pukawka ż, pukadełko n
- czas. pukać ndk., puknąć dk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) knock-knock
- fiński: (1.1) kop kop
- francuski: (1.1) toc toc
- japoński: (1.1) ノックノック
- niemiecki: (1.1) klopf klopf
- rosyjski: (1.1) тук-тук
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.