psotnik (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈpsɔtʲɲik], AS: [psotʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) ten kto psoci, lubi psocić, skłonny jest do psot
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik psotnik psotnicy dopełniacz psotnika psotników celownik psotnikowi psotnikom biernik psotnika psotników narzędnik psotnikiem psotnikami miejscownik psotniku psotnikach wołacz psotniku psotnicy depr. M. i W. lm: (te) psotniki - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) figlarz
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. psota ż
- forma żeńska psotnica ż
- przym. psotny
- przysł. psotnie
- czas. psocić
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.