prochy (język polski)
prochy (1.2)
- wymowa:
- IPA: [ˈprɔxɨ], AS: [proχy]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
- (1.1) stałe produkty rozkładu lub spopielenia zwłok
- (1.2) pot. narkotyki
- (1.3) pot. leki, zwłaszcza psychotropowe
rzeczownik, forma fleksyjna
- (2.1) M., B. i W. lm od: proch
- odmiana:
- (1.1-3) blp;
przypadek liczba mnoga mianownik prochy dopełniacz prochów celownik prochom biernik prochy narzędnik prochami miejscownik prochach wołacz prochy - przykłady:
- (1.1) Pochowano naszego dziadka na prochach Marianny i Katarzyny.
- (1.2) Ludzi po prochach od razu przywozili w pasach.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. proch mrz, prochowiec mrz
- czas. proszkować ndk., sproszkować dk.
- przym. prochowy, proszkowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- duński: (1.1) støv w
- hiszpański: (1.1) cenizas ż lm
- jidysz: (1.1) אַש n (asz)
- niderlandzki: (1.1) as m
- niemiecki: (1.1) Asche ż
- rosyjski: (1.1) пра́х m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.