pracuś (język polski)
- wymowa:
- , IPA: [ˈpraʦ̑uɕ], AS: [pracuś]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) pot. żart. człowiek bardzo pilny w pracy[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pracuś pracusie dopełniacz pracusia pracusiów celownik pracusiowi pracusiom biernik pracusia pracusiów narzędnik pracusiem pracusiami miejscownik pracusiu pracusiach wołacz pracusiu pracusie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) pejor. stachanowiec
- antonimy:
- (1.1) leń, wałkoń, obibok, próżniak, nierób
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. praca ż, spracowany m, pracownik mos
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. praca + -uś
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) працавік m, рабацяга m
- kaszubski: (1.1) robiôrz m
- rosyjski: (1.1) трудяга m, работяга m, труженик m
- ukraiński: (1.1) трудяга m, трудяка m, трудівник m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.