pozornik (język polski)
.png.webp)
pozornik (1.1)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) ent. Trachys Fabricius[1], chrząszcz z rodziny bogatkowatych
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pozornik pozorniki dopełniacz pozornika pozorników celownik pozornikowi pozornikom biernik pozornika pozorniki narzędnik pozornikiem pozornikami miejscownik pozorniku pozornikach wołacz pozorniku pozorniki - przykłady:
- (1.1) Spod liścia wygramolił się błyszczący pozornik i zaczął czyścić swe czułki.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) sfotografować / złapać pozornika • pozornik malutki • pozornik nagi • pozornik poziomkowiec • pozornik ślazowiec
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) chrząszcz
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. pozór mrz, pozorność ż, pozorowanie n
- czas. pozorować ndk., upozorować dk., zapozorować dk.
- przym. pozorny
- przysł. pozornie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. pozór + -nik
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.