poprzeczny (język polski)
- wymowa:
- IPA: [pɔˈpʃɛʧ̑nɨ], AS: [popšečny], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
- podział przy przenoszeniu wyrazu: po•przecz•ny[1]
-
- znaczenia:
przymiotnik relacyjny
- (1.1) ułożony poziomo, prostopadle do czegoś[2]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik poprzeczny poprzeczna poprzeczne poprzeczni poprzeczne dopełniacz poprzecznego poprzecznej poprzecznego poprzecznych celownik poprzecznemu poprzecznej poprzecznemu poprzecznym biernik poprzecznego poprzeczny poprzeczną poprzeczne poprzecznych poprzeczne narzędnik poprzecznym poprzeczną poprzecznym poprzecznymi miejscownik poprzecznym poprzecznej poprzecznym poprzecznych wołacz poprzeczny poprzeczna poprzeczne poprzeczni poprzeczne nie stopniuje się - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. poprzeczka ż
- przysł. poprzecznie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) cross
- bułgarski: (1.1) напречен
- łotewski: (1.1) šķērss
- niemiecki: (1.1) Quer-
- wilamowski: (1.1) twaor, twar
- włoski: (1.1) traverso, trasversale
- źródła:
- ↑ Hasło „poprzeczny” w: Wielki słownik ortograficzno-fleksyjny, red. Jerzy Podracki, Horyzont, Warszawa 2001, ISBN 83-7311-161-1, s. 943.
- ↑ Hasło „poprzeczny” w: SJP.pl.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.