politeistyczny (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌpɔlʲitɛ^jiˈstɨʧ̑nɨ], AS: [polʹite^i ̯istyčny], zjawiska fonetyczne: zmięk.• epenteza i ̯ • akc. pob. ​

​

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) związany z politeizmem, właściwy politeizmowi i/lub politeistom

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	mos/mzw	mrz	ż	n	mos	nmos
mianownik	politeistyczny		politeistyczna	politeistyczne	politeistyczni	politeistyczne
dopełniacz	politeistycznego		politeistycznej	politeistycznego	politeistycznych
celownik	politeistycznemu		politeistycznej	politeistycznemu	politeistycznym
biernik	politeistycznego	politeistyczny	politeistyczną	politeistyczne	politeistycznych	politeistyczne
narzędnik	politeistycznym		politeistyczną	politeistycznym	politeistycznymi
miejscownik	politeistycznym		politeistycznej	politeistycznym	politeistycznych
wołacz	politeistyczny		politeistyczna	politeistyczne	politeistyczni	politeistyczne
nie stopniuje się

przykłady:

(1.1) Wyjąwszy Palestynę, gdzie zakorzeniony był głęboko monoteizm, wszystkie ludy zjednoczone pod władzą rzymską wyznawały religie politeistyczne^[1].

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) wielobożny, daw. wielobogi, wielobożeński

antonimy:

(1.1) monoteistyczny

hiperonimy:

(1.1) religijny

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. politeizm m, politeista m, politeistka ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) polytheistic
• białoruski: (1.1) політэістычны
• francuski: (1.1) polythéiste
• hiszpański: (1.1) politeísta
• nowogrecki: (1.1) πολυθεϊστικός
• rosyjski: (1.1) политеистический
• słowacki: (1.1) polyteistický
• szwedzki: (1.1) polyteistisk
• ukraiński: (1.1) політеїстичний

źródła: