politechnika (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌpɔlʲiˈtɛxʲɲika], AS: [polʹiteχʹńika], zjawiska fonetyczne: zmięk.• akc. na 3 syl.• akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) uczelnia wyższa o statusie uniwersyteckim i profilu technicznym; zob. też politechnika w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik politechnika politechniki dopełniacz politechniki politechnik celownik politechnice politechnikom biernik politechnikę politechniki narzędnik politechniką politechnikami miejscownik politechnice politechnikach wołacz politechniko politechniki - przykłady:
- (1.1) Politechnika Świętokrzyska znajduje się w Kielcach.
- składnia:
- (1.1) na + Ms.
- kolokacje:
- (1.1) studiować / uczyć się na politechnice
- synonimy:
- (1.1) pot. polibuda
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. politechniczny, politechnizacja
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- zob. poli + technika
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) University of Technology, Technical University
- baskijski: (1.1) unibertsitate politekniko, eskola politekniko
- bułgarski: (1.1) политехника ż
- esperanto: (1.1) politekniko
- francuski: (1.1) école polytechnique
- japoński: (1.1) 理工学部(りこうがくぶ)
- niemiecki: (1.1) technische Universität ż
- portugalski: (1.1) escola politécnica
- rosyjski: (1.1) политехникум n, политехника ż, политехнический институт m
- ukraiński: (1.1) політехнікум m, політехнічний інститут m, політехнічний університет m
- włoski: (1.1) politecnico
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.