polisyndeton (język polski)
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) jęz. figura retoryczna polegająca na łączeniu wielu części wypowiedzi tym samym spójnikiem; zob. też polisyndeton w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik polisyndeton polisyndetony dopełniacz polisyndetonu polisyndetonów celownik polisyndetonowi polisyndetonom biernik polisyndeton polisyndetony narzędnik polisyndetonem polisyndetonami miejscownik polisyndetonie polisyndetonach wołacz polisyndetonie polisyndetony - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) asyndeton
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. polisyndetyczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- ostatecznie ze śr.gr. πολυσύνδετον (polysýndeton)
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) polysyndeton
- baskijski: (1.1) polisindeton
- hiszpański: (1.1) polisíndeton m
- łaciński: (1.1) polysyndeton n
- niemiecki: (1.1) Polysyndeton n
- rosyjski: (1.1) полиси́ндетон m
- słowacki: (1.1) polysyndeton m
- ukraiński: (1.1) багатосполучнико́вість ż, поліси́ндетон m
- źródła:
- ↑
Hasło „polisyndeton” w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.