pogranicze (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌpɔɡrãˈɲiʧ̑ɛ], AS: [pogrãńiče], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) obszar przy granicy dzielącej przestrzenie
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pogranicze pogranicza dopełniacz pogranicza pograniczy celownik pograniczu pograniczom biernik pogranicze pogranicza narzędnik pograniczem pograniczami miejscownik pograniczu pograniczach wołacz pogranicze pogranicza - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) Pogranicze Kłodzkie • Pogranicze Lubuskie
- synonimy:
- (1.1) przygranicze, rubież
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- (1.1) kresy
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. pograniczny, graniczny
- rzecz. granica ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. po + granica[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) borderland, frontier, marches
- czeski: (1.1) pohraničí n
- francuski: (1.1) zone frontière
- japoński: (1.1) 界(さかい)
- jidysz: (1.1) גרענעצלאַנד n (grenecland)
- niemiecki: (1.1) Grenzland n, Grenzgebiet n
- słowacki: (1.1) pohraničie n
- źródła:
- ↑ Maciej Malinowski, Fiat Punto czy fiat punto?, „Obcy język polski” (8)
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.