pleban (język polski)
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) przest. proboszcz; zob. też pleban w Wikipedii
- (1.2) pot. lekcew. ksiądz katolicki
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pleban plebani dopełniacz plebana plebanów celownik plebanowi plebanom biernik plebana plebanów narzędnik plebanem plebanami miejscownik plebanie plebanach wołacz plebanie plebani depr. M. i W. lm: (te) plebany[1] - przykłady:
- (1.1) Folwark biskupi oddawał dziesięcinę plebanowi[2].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) jasielski / serocki / miejscowy pleban • ksiądz pleban
- synonimy:
- (1.1) proboszcz
- (1.2) klecha, katabas
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) ksiądz
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. plebania ż, plebanijka ż
- przym. plebanijny, plebanowy, plebański
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. plebanus, prawdopodobnie za pośrednictwem czes. pleban[3]
- uwagi:
- ↑ jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: proboszcz
- źródła:
- ↑
Hasło „pleban” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online. - ↑ z Wikipedii
- ↑ Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 131.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.