piper (język angielski)
piper (1.1)
rzeczownik policzalny
piper (język baskijski)
piperrak (1.2)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) bot. papryka[1]
- (1.2) spoż. papryka[1]
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. piperrada
- przym. pipertsu
- czas. pipertu
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
- 1 2 Hasło „piper” w: Euskaltzaindia: Hiztegi Batua, 2016. (zobacz wersję .PDF)
piper (język łaciński)
piper (1.1)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) bot. pieprz
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik piper pipera dopełniacz piperis piperum celownik piperī piperibus biernik piper pipera ablatyw pipere piperibus wołacz piper pipera - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
piper (język rumuński)
piper (1.1)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) bot. kulin. pieprz[1][2]
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. pipera
- związki frazeologiczne:
- cu piper → pieprzny, pikantny[1]
- etymologia:
- cs. пипєръ (piperъ)[2] → pieprz[3] < n.gr. πιπέρι lub łac. piper[2]
- uwagi:
- źródła:
- 1 2 Zdzisław Skarżyński, Mały słownik rumuńsko-polski, Wiedza Powszechna, Warszawa 1963.
- 1 2 3
Anna Oczko, Zapożyczenia południowosłowiańskie w języku rumuńskim w XVI i XVII wieku, Kraków 2010, s. 204. - ↑ Hasło „пипєръ” w: Franz Miklosich, Lexicon palaeoslovenico-graeco-latinum emendatum auctum, Guilelmus Braumueller, Wiedeń 1862–1865, s. 564.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.