parnik (język polski)
parnik (1.2)
- wymowa:
- IPA: [ˈparʲɲik], AS: [parʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) roln. kocioł z paleniskiem do gotowania na parze karmy dla zwierząt hodowlanych (ziemniaków, śruty, buraków itp.)
- (1.2) bot. Disporum Salisb.[1], rodzaj roślin azjatyckich z rodziny zimowitowatych; zob. też parnik (roślina) w Wikipedii
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. para ż, parka ż, parowiec m, parowanie n, parówka ż
- czas. parować ndk., wyparować dk., odparować dk., sparować dk.
- przym. parowy, parnikowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- czeski: (1.1) pařák
- niemiecki: (1.1) Futterdämpfer; Kartoffeldämpfer
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.