parcie (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈparʲʨ̑ɛ], AS: [parʹće], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) rzecz. odczas. od przeć
- (1.2) med. fizj. uczucie wewnętrznego nacisku na organy, zwykle związane z oddawaniem moczu i stolca
- (1.3) fiz. siła oddziałująca na powierzchnię zanurzonego ciała; zob. też parcie hydrostatyczne w Wikipedii
- odmiana:
- (1) [1]
przypadek liczba pojedyncza mianownik parcie dopełniacz parcia celownik parciu biernik parcie narzędnik parciem miejscownik parciu wołacz parcie - przykłady:
- (1.1) W mgnieniu oka zepchnięto rajtarów na płot, który zwalił się z trzaskiem pod parciem zadów końskich […][2]
- składnia:
- kolokacje:
- parcie korzeniowe
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. opora ż, zapora ż, podparcie, oparcie, zaparcie, poparcie, wyparcie
- czas. przeć
- związki frazeologiczne:
- parcie na szkło
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ H. Sienkiewicz: Potop
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.