otwieracz (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ɔtˈfʲjɛraʧ̑], AS: [otfʹi ̯erač], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• i → j
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) przyrząd służący do otwierania, np. konserw, butelek
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik otwieracz otwieracze dopełniacz otwieracza otwieraczy / otwieraczów[1] celownik otwieraczowi otwieraczom biernik otwieracz otwieracze narzędnik otwieraczem otwieraczami miejscownik otwieraczu otwieraczach wołacz otwieraczu otwieracze - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) otwieracz do konserw / butelek / puszek / wina
- synonimy:
- (1.1) pot. klucz
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. otwarcie n, otwieranie n, otworzenie n, otwór m, otwartość ż
- czas. otwierać ndk., otworzyć dk.
- przym. otwarty
- przysł. otwarcie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) opener
- arabski: (1.1) فتاحة
- baskijski: (1.1) irekigailu
- czeski: (1.1) otvírák m
- duński: (1.1) åbner w
- hiszpański: (1.1) (do puszek) abrelatas m, (do butelek) abrebotellas m
- kazachski: (1.1) ашқыш
- nowogrecki: (1.1) ανοιχτήρι n (κονσερβών, μπουκαλιών)
- rosyjski: (1.1) открывашка ż
- słowacki: (1.1) otvárač m
- szwedzki: (1.1) öppnare w, (do puszek) burköppnare w, (do butelek) flasköppnare w, (do konserw) konservöppnare w
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.