następca (język polski)
- wymowa:
- IPA: [naˈstɛ̃mpʦ̑a], AS: [nastẽmpca], zjawiska fonetyczne: nazal.• asynch. ę
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) ktoś obejmujący, dziedziczący po kimś jakąś funkcję, posadę, urząd itp.[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik następca następcy dopełniacz następcy następców celownik następcy następcom biernik następcę następców narzędnik następcą następcami miejscownik następcy następcach wołacz następco następcy depr. M. i W. lm: (te) następce - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) następca tronu • następca prawny
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) poprzednik
- hiperonimy:
- hiponimy:
- (1.1) dziedzic, dziedziczący, spadkobierca, sukcesor
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. następowanie n
- forma żeńska następczyni ż
- czas. następować ndk., nastąpić dk.
- przym. następny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) successor, heir
- arabski: (1.1) خلف, خليفة
- białoruski: (1.1) наступнік m, наследнік m
- esperanto: (1.1) posteulo, sekvanto
- francuski: (1.1) descendant, successeur
- hiszpański: (1.1) sucesor m
- kataloński: (1.1) successor m
- kazachski: (1.1) мирасқор, мұрагер
- nowogrecki: (1.1) διάδοχος m
- rosyjski: (1.1) преемник m, наследник m
- rumuński: (1.1) văspriemnic
- szwedzki: (1.1) efterträdare w
- ukraiński: (1.1) наслідник m, наступник m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.