miechownik (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) daw. rzem. wytwórca miechów
- (1.2) daw. tragarz noszący wory
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik miechownik miechownicy dopełniacz miechownika miechowników celownik miechownikowi miechownikom biernik miechownika miechowników narzędnik miechownikiem miechownikami miejscownik miechowniku miechownikach wołacz miechowniku miechownicy depr. M. i W. lm: (te) miechowniki[1] - przykłady:
- (1.1) W świątyni mieli swoje patronalne ołtarze: mydlarze, blacharze, miechownicy i garncarze.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. miech mrz, mieszek mrz
- przym. miechowy, mieszkowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. miechowy + -nik, pol. miech + -ownik
- uwagi:
- zobacz też: Indeks:Polski - Zawody
- tłumaczenia:
- baskijski: (1.1) hauspogile
- łaciński: (1.1) saccarius m; (1.2) saccarius m
- źródła:
- ↑
Hasło „miechownik” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.