margrabia (język polski)
- wymowa:
- IPA: [marˈɡrabʲja], AS: [margrabʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• i → j
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. w średniowieczu: zwierzchnik marchii
- odmiana:
- (1.1)[1]
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik margrabia margrabiowie dopełniacz margrabiego / margrabi margrabiów celownik margrabiemu / margrabi margrabiom biernik margrabiego / margrabię margrabiów narzędnik margrabią / daw. margrabim margrabiami miejscownik margrabim / margrabi margrabiach wołacz margrabio margrabiowie depr. M. i W. lm: (te) margrabie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) margraf
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) tytuł szlachecki
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. margrabstwo n, margrabianka ż
- forma żeńska margrabina ż
- przym. margrabiowski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) margrave
- bułgarski: (1.1) маркграф m
- dolnołużycki: (1.1) markgroba
- francuski: (1.1) margrave m
- hiszpański: (1.1) margrave m
- niemiecki: (1.1) Markgraf m
- słowacki: (1.1) markgróf m
- ukraiński: (1.1) маркграф m
- źródła:
- ↑
Hasło „margrabia” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.