mankament (język polski)
- wymowa:
- IPA: [mãŋˈkãmɛ̃nt], AS: [mãŋkãmẽnt], zjawiska fonetyczne: nazal.• -nk-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) wada, błąd jakiegoś przedmiotu; także uchybienie, usterka
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik mankament mankamenty dopełniacz mankamentu mankamentów celownik mankamentowi mankamentom biernik mankament mankamenty narzędnik mankamentem mankamentami miejscownik mankamencie mankamentach wołacz mankamencie mankamenty - przykłady:
- (1.1) Ten obiektyw ma drobny mankament w postaci małej rysy na soczewce.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) wada, defekt, skaza
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. zdrobn. mankamencik m
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- wł. mancamento[1] (→ błąd, brak, usterka) < łac. mancus → ułomny
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) flaw
- niemiecki: (1.1) Mangel m, Fehler m
- rosyjski: (1.1) дефект m
- szwedzki: (1.1) defekt w
- włoski: (1.1) mancamento
- źródła:
- ↑ A. Zaręba, Zapożyczenia włoskie we współczesnej polszczyźnie, „Język Polski” nr 1/1947, s. 18.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.